Rys historyczny
Historia jedwabiu zaczęła
się prawdopodobnie aż sześć tysięcy lat przed naszą erą w Indiach, gdzie kokony
jedwabników żyjących dziko zbierano w lasach. Znaleziska archeologiczne
wskazują, że jedwab wytwarzano już w starożytnych Chinach, około 2700 lat p.n.e.
Chińskie podanie głosi, że jedwab został
odkryty w 1640 r. p.n.e. w ogrodzie cesarza Huang Di. Według legendy cesarz
poprosił swą żonę Xi Lingshi, by sprawdziła, jaki szkodnik niszczy drzewa
morwowe. Cesarzowa zauważyła, że są to białe larwy, które przędą błyszczące
kokony. Przypadkowo jeden kokon wpadł jej do wrzątku i okazało się, że można
wyciągnąć z niego delikatną nić, którą Xi Lingshi zawinęła na szpulkę. W ten
sposób, jak głosi legenda, odkryła tajemnicę produkcji jedwabiu.
Chińczycy strzegli tej tajemnicy przez
około 2000 lat. Przez ten czas Chiny miały monopol na produkcję jedwabiu, który
eksportowały tzw. jedwabnym szlakiem. Każdego, kto zdradziłby tajemnicę jego
wyrobu, czekał wyrok śmierci. Szlak jedwabny powstał w II w p.n.e., łączył on
Chiny z Europą. W tym samym czasie zainteresowali się jedwabiem Japończycy,
którym jako pierwszym udało się rozwikłać tajemnicę Chińczyków i rozpocząć
produkcję jedwabiu na tak dużą skalę, że pod koniec XIX w. wyprzedzili w niej
Chiny.
Nić jedwabna
Nić jedwabna, choć bardzo cienka, charakteryzuje się dużą wytrzymałością i sprężystością. Jedwabna nić charakteryzuje się ogromną wytrzymałością. Może osiągać długość do 3 km. Posiada też naturalny połysk i jest niezwykle elastyczna. Włókno jedwabne służy przede wszystkim do wyrobu tkanin, które są miłe i chłodne w dotyku oraz prawie wcale nie elektryzują się.
Jedwab w medycynie
Nić jedwabna ma również zastosowanie w lecznictwie. Jedwabiu używano już dawno w medycynie, wykorzystywany był na przykład jako materiał do szycia lub do opatrywania ran. Okazuje się, że eksperymentalne materiały opatrunkowe wyprodukowane z fibroiny jedwabnej powodują znacznie szybsze gojenie ran w porównaniu z konwencjonalnymi opatrunkami hydrokoloidowymi. Zaobserwowano również lepszą regenerację kolagenu i mniejszą tendencję do zakażeń ran.
Według naukowców z Queen Mary's School of Medicine and Dentistry, jedwab może pomóc w odtworzeniu uszkodzonych nerwów. Brytyjczycy wykazali, że komórki nerwowe rosną wzdłuż wiązek specjalnego włókna, które ma właściwości zbliżone do pajęczej nici. Jedwab wspomagałby na przykład wzrost komórek w uszkodzonych nerwach, a być może nawet w rdzeniu kręgowym. W badaniach na zwierzętach wykazano, że zarówno w rdzeniu kręgowym, jak i w nerwach obwodowych włókna jedwabne wspierały odbudowę.
Jedwab w kosmetyce
Głównymi składnikami jedwabiu są dwa białka: fibroina (ok. 70%) i serycyna (30%). Proteiny jedwabne mają ogromne podobieństwo, w swoim składzie chemicznym, do protein występujących w skórze i włosach. Ponadto posiadają ładunek elektrostatyczny przeciwny do ładunku skóry i włosów, dzięki czemu sprawiają, że kosmetyk posiadający w swoim składzie proteinę jedwabną silnie przywiera do powierzchni.
Fibroina jest białkiem posiadającym bardzo dużą zdolność wiązania i zatrzymywania wody. Jest w stanie pochłonąć 30 razy więcej wody w stosunku do swojej wagi. Dzięki temu doskonale sprawdza się jako składnik kosmetyków nawilżających, gdzie skutecznie zapobiega wysuszeniu naskórka. Fibroina, ze względu na swoją dużą masę cząsteczkową, nie wchłania się w głąb skóry, lecz tworzy na jej powierzchni rodzaj cienkiej błonki (film), która stanowi ochronę przed niekorzystnym wpływem środowiska. Zaletą tego białka jest fakt, że nie powoduje podrażnienia nawet bardzo wrażliwej skóry. Dzięki tym właściwościom, fibroina znalazła zastosowanie jako składnik wielu preparatów pielęgnacyjnych (kremów, balsamów, mleczek, maseczek) przeznaczonych przede wszystkim dla skóry suchej.
Serycyna, klej jedwabny, białko zlepiające włókna fibroinowe jedwabiu naturalnego. Zawiera reszty seryny, glicyny i kwasu asparaginowego. Poprawia stan bariery epidermy, zmniejszając utratę wody przez skórę. Z tego powodu uważana jest za „naturalny nawilżacz" skóry. Tworzy na powierzchni skóry delikatną warstwę, pozwalając skórze swobodnie oddychać czyniąc ją gładką i aksamitną.
Jedwab wykorzystywany jest również w kosmetykach przeznaczonych do pielęgnacji
włosów. Proteiny jedwabiu są często składnikami szamponów i odżywek dla suchych
włosów. Silnie działającą odżywką jest tzw. płynny jedwab do włosów, który
ułatwia również układanie fryzury. Obecne w nim proteiny otaczają włosy cienką,
niewidoczną otoczką, która działa ochronnie i równocześnie regenerująco.
Preparat zapobiega również puszeniu i elektryzowaniu się włosów oraz zapobiega
ich przesuszeniu. Do niedawna płynny jedwab do włosów dostępny był jedynie w
salonach fryzjerskich. Obecnie produkują go różne firmy kosmetyczne i można go
kupić w drogeriach.
Jedwab to również kosmetyka kolorowa. Proteiny jedwabiu dodawane są do cieni do
oczu w celu uzyskania efektu gładkości i dobrej przyczepności do skóry powiek.
Fibroinę stosuje się w wydłużających tuszach do rzęs. Mascara z dodatkiem
jedwabiu daje naturalny efekt i długo utrzymuje się na rzęsach.
Jedwab i paznokcie
Jedną z najbardziej naturalnych technik przedłużania paznokci jest metoda
Fiberglass, która na dziś ustępuje jeszcze popularności żelowi czy akrylowi.
Technikę Fiberglass najczęściej stosuje się przy regeneracji i łączeniu
nadłamanej, przepiłowanej lub problemowej płytki paznokcia. Jest także formą
odżywki zakładanej na płytkę na okres 6 tygodni.
O kokonach
Kokony
jedwabników to podłużne jajeczka w białym lub żółtym kolorze o różnych
rozmiarach i kształtach. Kokony są przecięte z jednej strony i nie zawierają
owadów.
Mało znane natomiast w Europie jest używanie samych kokonów do pielęgnacji
cery. Kokony jedwabników są naturalnym produktem o wyjątkowo wysokiej
skuteczności działania. Ich działanie może śmiało konkurować z najdroższymi
kremami i produktami do pielęgnacji skóry.
Produkt ten ze względu na naturalne pochodzenie jest też delikatny i nie
powoduje podrażnień nawet w przypadku bardzo wrażliwych osób.
1. Kokony należy włożyć do wody o
temperaturze 50 - 60 stopni C i pozostawić na 5-10 minut. Po namoczeniu można
nałożyć je na palce.
2. Przed użyciem należy usunąć z twarzy
krem i makijaż.
3. Najpierw można przemyć twarz roztworem
który powstał z zanurzonych kokonów a kiedy twarz nieco przeschnie wykonać
masaż twarzy delikatnie przecierając skórę.
4. Zabieg najlepiej wykonać dwa razy
dziennie.
5. Każdy kokon może być użyty nawet
3-5razy. Wystarczy przemyć go krótko w ciepłej wodzie zaraz po zastosowaniu.
